Frezowanie Planarne: PLANAR MILL część I


Kolejna operacja z grupy mill planar, którą omówię to operacja PLANAR MILL. Jest to chyba najbardziej popularna operacja z tej grupy. Jej zaletą jest wszechstronność zastosowania, a przede wszystkim to że użytkownik ma bardzo dużą kontrolę nad ścieżką. Na przykładach pokażę co mam na myśli.

Podobnie jak we wpisie na temat FACE MILLING AREA, opiszę tutaj opcje charakterystyczne dla tej operacji, których nie spotkamy w operacjach z grupy mill contour. Nie będę również powtarzał tematów, które zostały już tam opisane.

Już po utworzeniu nowej operacji PLANAR MILL, możemy zauważyć jej najważniejszą cechę:
Otóż w belce Geometry, wszystkie elementy geometrii, jakie możemy wskazać (poza płaszczyzną dna) to są granice. Już na samych piktogramach ikon widać, że będą to krzywe. Operacja PLANAR MILL do utworzenia ścieżek wykorzystuje same krzywe. Co ważne nie ma tutaj możliwości wskazania bryły części do wykonania, bryły półfabrykatu, czy też brył uchwytów (obiektów chronionych). Nie będą one tutaj brane pod uwagę, więc bardzo łatwo możemy wygenerować ścieżki kolizyjne, zatem należy mieć się na baczności. Najlepiej po przygotowaniu ścieżek wykonać kontrolę kolizji, lub uważnie prześledzić symulację (z włączoną opcją „stop na kolizji”).

Jako pierwszy przykład spróbujemy wykonać frezowanie zgrubne wybrania jak na rysunku:

Najpierw wskażemy geometrię (w tej operacji krzywe), za pomocą której określimy co chcemy frezować.
Klikamy na ikonę polecenia Specify Part Boundaries, a w oknie które się pojawi, bez zagłębiania się  w szczegóły, wybieramy jako sposób wskazywania Krzywe/Krawędzie:Przy pomocy kolejnego okna dokonamy właściwego wskazania krzywych. Zanim jednak zaczniemy je wskazywać w oknie geometrii, należy odpowiednio ustawić cztery poniższe opcje:
1. Type – określamy czy granica ma być otwarta, czy zamknięta.
2. Plane – płaszczyzna, na którą zostaną zrzutowane przez nas krzywe. Wszystkie krzywe powinny leżeć na jednej płaszczyźnie, a nie zawsze na modelu istnieją krawędzie tak idealnie ułożone. Możemy więc wskazać inne (leżące wyżej lub niżej – wzdłuż osi narzędzia) i zostaną one zrzutowane na tę płaszczyznę. Jeżeli natomiast wszystkie krzywe leżą w jednej płaszczyźnie, to możemy pozostawić tutaj Automatic. W innym przypadku radzę zawsze ustawiać płaszczyznę rzutowania.
3. Material Side – strona, po której ma pozostać materiał po obróbce. W przypadku granicy zamkniętej, mamy stronę zewnętrzną i wewnętrzną, a przy granicy otwartej – lewą i prawą. Wskazywane przez nas krzywe mają swój zwrot, dzięki czemu mamy odniesienie pozwalające określić, która strona jest lewa, a która prawa.
4. Tool Position – tutaj określamy, czy narzędzie będzie do wskazanej przez nas krzywej ustawiać się stycznie, czy bezpośrednio osią na niej.

UWAGA! Cztery opisane wyżej opcje należy ustawić przed rozpoczęciem wskazywania krzywych. Pozycję narzędzia można zmieniać PRZED wskazaniem każdej kolejnej krzywej. Są to bardzo ważne opcje. W dalszej części postu będę używał ich nazw polskich i angielskich zamiennie.

Ustawiamy więc opcje dla naszej obróbki:
– granica zamknięta
– płaszczyzna rzutowania ustawiona na górnej ściance całego detalu
– strona materiału: zewnątrz
– pozycja narzędzia: stycznie
Wskazujemy wreszcie krawędzie jak widać poniżej:
Jeżeli się pomylimy, to ostatnie wskazanie możemy usunąć poleceniem Remove Last Member.
Kiedy będzie wskazane, zatwierdzamy OK i w kolejnym oknie również klikamy OK, aż powrócimy do głównego okna operacji.
Widzimy tutaj jak wygląda wskazany przez nas obszar do obróbki po zrzutowaniu.

Obowiązkowe jest jeszcze wskazanie płaszczyzny dna (Specify Floor). W naszym przypadku jest to dolna ścianka tego wybrania.

Po wygenerowaniu ścieżki, ma ona taką postać:
… i była by ona poprawna, gdyby to była kieszeń zamknięta, ale jest całkowicie zgodna z założeniami, które przyjęliśmy wskazując krzywe określające geometrię do obróbki.
Sprecyzujemy teraz te założenia.
Wracamy do definicji Part Bounduaries:

Gdyby takich granic było kilka, to najpierw wybiera się tą, którą chcemy edytować za pomocą strzałek u dołu okna, lub klikając wprost na krzywe. Klikamy Edit, dzięki czemu możemy edytować właściwości dla każdej ze wskazanych krzywych z osobna. Wskazujemy odpowiednią krzywą i przestawiamy pozycję narzędzia NA tą krzywą:
Po zatwierdzeniu OK, w dwóch kolejnych oknach powrócimy do głównego okna operacji.
Przyjrzyjmy się jak teraz wygląda granica:
Widzimy, że „kompletny” grot strzałki, wskazujący zwrot krzywych granicy jest tylko na krzywej, dla której ustawiono pozycję narzędzia ON. W przypadku pozycji narzędzia TANTO, widzimy tylko połowę grotu. Dzięki temu możemy zaobserwować również „stronę materiału” (zewnątrz – wewnątrz, lub lewa – prawa).
Należy jeszcze ustawić wzór ścieżki Follow Periphery i kierunek wzoru Inward – żeby obróbkę zaczynać od zewnątrz, a uzyskamy taką ścieżkę:

Precyzując dalej założenia:
W związku z niekorzystnymi warunkami skrawania chcielibyśmy, żeby przejścia przy ściankach bocznych były wykonane z mniejszym posuwem.
W tym celu ponownie wracamy do definicji Part Bounduaries, klikamy Edit, wskazujemy jedną z krzywych granicy przy ściankach bocznych i klikamy Custom Member Data.
W tym oknie możemy ustawić dowolny posuw, który zostanie zastosowany na ścieżce leżącej przy tej ściance. Zanim klikniemy OK, można przełączyć się na kolejną krzywą i ustawić posuw kolejno dla wszystkich fragmentów granicy. Może to wyglądać na przykład tak:
…czyli ogólny posuw F1000, przy ściankach bocznych F500, a przy samych zaokrągleniach F250.

W tym samym oknie możemy również dla poszczególnych ścianek ustawić osobny naddatek oraz tolerancję. Naddatek można ustawić ujemny i w ten sposób uzyskać efekt jak niżej:

Jak już piałem w poprzednim poście, pokazany przykład nie jest optymalnym rozwiązaniem dla wykonania tej obróbki, ale ma na celu pokazanie zastosowania omawianych opcji.

Kolejne przykłady zastosowania tej operacji przedstawię w następnych wpisach.




Zostaw Komentarz


Wpisz wynik *